Ένα άρθρο του συναδέλφου Αντώνη Καραβά


Με αφορμή τον αγώνα των εργαζομένων στο ΨΝΑ: Πόσο ακόμα θα ανεχτούμε τον θεσμό των διοικητών και υποδιοικητών στα νοσοκομεία;

Για την ριζοσπαστική αριστερά η εκδίωξη των μνημονιακών διοικητών είναι η αρχή για να ξηλωθεί ο αυταρχισμός, η μιζέρια, η λαμογιά, για έρθει η δημοκρατία στους χώρους δουλειάς, για να ανατραπούν οι περικοπές και οι ιδιωτικοποιήσεις με άμεση υλοποίηση των 4.500 προσλήψεων.

Ο  επί­μο­νος και πο­λυ­ή­με­ρος  αγώ­νας των ερ­γα­ζο­μέ­νων στο ΨΝΑ για την εκ­δί­ω­ξη του διοι­κη­τή Π. Θε­ο­δω­ρά­κη, υπο­χρέ­ω­σε το υπ. υγεί­ας να τον απο­πέμ­ψει και να ανα­κοι­νώ­σει νο­μο­θε­τι­κή ρύθ­μι­ση για την αντι­κα­τά­στα­ση των διοι­κη­τών χωρίς απο­ζη­μί­ω­ση τις επό­με­νες ημέ­ρες…

Οι δυ­νά­μεις των ερ­γα­ζο­μέ­νων στην υγεία, της ρι­ζο­σπα­στι­κής αρι στε­ράς, πρέ­πει να συ­νε­χί­σου­με στον δρόμο του αγώνα στο ΨΝΑ για να γίνει πράξη η εξαγ­γε­λία για την απο­μά­κρυν­ση όλων των διοι­κη­τών και υπο­διοι­κη­τών. Πα­ράλ­λη­λα να προ­χω­ρή­σου­με ένα βήμα πα­ρα­πά­νω την συ­ζή­τη­ση για το μο­ντέ­λο διοί­κη­σης που θέ­λου­με.

Ο αγώ­νας στο ΨΝΑ

Ο αγώ­νας στο ΨΝΑ λει­τούρ­γη­σε κα­τα­λυ­τι­κά για την επι­τά­χυν­ση της εκ­δί­ω­ξης των μνη­μο­νια­κών διοι­κή­σε­ων. Οι δυ­νά­μεις του ΜΕΤΑ τόσο στο συ­νέ­δριο της ΠΟ­Ε­ΔΗΝ όσο και μέσα στα πρω­το­βάθ­μια σω­μα­τεία είχαν ιε­ραρ­χή­σει σαν κε­ντρι­κό αί­τη­μα την δη­μο­κρα­τία στους χώ­ρους δου­λειάς. Οι ορ­γα­νώ­σεις μελών του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ με δη­μό­σιες ανα­κοι­νώ­σεις απαι­τού­σαν την  άμεση απο­μά­κρυν­ση των μνη­μο­νια­κών διοι­κή­σε­ων. Η ανα­βλη­τι­κό­τη­τα του υπουρ­γεί­ου με την δι­καιο­λο­γία να μην φα­νού­με “ρε­βαν­σι­στές” έσπα­σε ”από τα κάτω”.

Στον αγώνα των ερ­γα­ζο­μέ­νων του ΨΝΑ πρω­τα­γω­νί­στη­σαν οι σύ­ντρο­φοι του ΜΕΤΑ που έχουν και την πλειο­ψη­φία στο σω­μα­τείο. Οι ΠΑ­ΣΚΕ-ΔΑ­ΚΕ στην  ΠΟ­Ε­ΔΗΝ (που είχαν κάνει πλά­τες στην εφαρ­μο­γή του νόμου Πα­πα­δό­που­λου το 2001  για τους μά­να­τζερ, ενώ τώρα μι­λούν υπο­κρι­τι­κά για ” δη­μο­κρα­τι­κά ” ΔΣ νο­σο­κο­μεί­ων), υπο­χρε­ώ­θη­καν να εκ­δώ­σουν μια ανα­κοί­νω­ση συ­μπα­ρά­στα­σης  όταν έστει­λε ο διοι­κη­τής τα μέλη του σω­μα­τεί­ου στον ει­σαγ­γε­λέα, χωρίς όμως να στη­ρί­ζουν το βα­σι­κό αί­τη­μα της κι­νη­το­ποί­η­σης δη­λα­δή την εκ­δί­ω­ξη του διοι­κη­τή.

Το ΠΑΜΕ απου­σί­α­ζε από τον αγώνα καθώς σύμ­φω­να με την λο­γι­κή του δεν έχουν ση­μα­σία αυτά τα αι­τή­μα­τα. Οι ερ­γα­ζό­με­νοι όμως πα­ντού κα­τα­χά­ρη­καν με  την απο­πο­μπή του διοι­κη­τή, έχουν  άλλη γνώμη γιατί θέ­λουν να πά­ρουν την ρε­βάνς από τους αυ­ταρ­χι­κούς εκ­προ­σώ­πους των μνη­μο­νί­ων, θέ­λουν να φυ­σή­ξει άνε­μος δη­μο­κρα­τί­ας στους χώ­ρους δου­λειάς. Η εκ­δί­ω­ξη των μνη­μο­νια­κών διοι­κή­σε­ων και πα­ρα­γό­ντων φέρει ένα πολύ ισχυ­ρό συμ­βο­λι­σμό: η ανα­τρο­πή του  μνη­μο­νια­κού προ­σω­πι­κού μπο­ρεί να είναι η αρχή νι­κη­φό­ρων αγώ­νων για την ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας και του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού.

Μια  ιστο­ρι­κή ανα­δρο­μή

Οι διοι­κη­τές-μά­να­τζερ και οι υπο­διοι­κη­τές δεν υπήρ­χαν πάντα στο ΕΣΥ. Η αντί­στα­ση του κι­νή­μα­τος στα νο­σο­κο­μεία ακύ­ρω­νε στην πράξη ή κα­θυ στε­ρού­σε την εφαρ­μο­γή του θε­σμού του μά­να­τζερ που επι­χεί­ρη­σαν από τις αρχές της δε­κα­ε­τί­ας του ΄90 να επι­βά­λουν οι κυ­βερ­νή­σεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Ο ιδρυ­τι­κός νόμος του ΕΣΥ 1397/83 προ­έ­βλε­πε την διοί­κη­ση των νο­σο­κο­μεί­ων από 5μελή και -σε πάνω από 300 κλί­νες- από 7μελή συμ­βού­λια με διο­ρι­σμέ­νο πρό­ε­δρο (και αντι­πρό­ε­δρο στα 7μελή Δ.Σ.).

Το διοι­κη­τι­κό μο­ντέ­λο είχε τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της στε­νής σχέ­σης με το υπουρ­γείο και την κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή σε ένα πλαί­σιο  αρ­χι­κά κρα­τι­κής στή­ρι­ξης και επέ­κτα­σης του δη­μό­σιου συ­στή­μα­τος υγεί­ας αλλά και με σο­βα­ρή επιρ­ροή και λόγο της κομ­μα­τι­κής βάσης του ΠΑΣΟΚ  (σαν μα­ζι­κό λαϊκό κόμμα εκεί­νη την πε­ρί­ο­δο) πάνω στις διοι­κή­σεις. Ο εν­θου­σια­σμός και το όραμα διαρ­κούν μέχρι το 1985 με την στρο­φή στη λι­τό­τη­τα και το πά­γω­μα των πι­στώ­σε­ων.

Στις αρχές του 90, η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη επι­χει­ρεί μια σα­ρω­τι­κή επί­θε­ση στο ΕΣΥ. Η κρα­τι­κή επι­χο­ρή­γη­ση μειώ­νε­ται δρα­μα­τι­κά (-28% το 1992 σύμ­φω­να με τους υπο­λο­γι­σμούς της ΠΟ­Ε­ΔΗΝ,-9,4% το 1993) και τα ελ­λείμ­μα­τα των νο­σο­κο­μεί­ων εκτι­νά­χτη­καν στα 150 δις δρχ.

Ο θε­σμός του μά­να­τζερ εμ­φα­νί­ζε­ται για πρώτη φορά με τον νόμο Σούρ­λα 2071/1992 που με­τα­ξύ άλλων προ­έ­βλε­πε τις πε­ρι­κο­πές στα κέ­ντρα υγεί­ας με την υπα­γω­γή τους στις νο­μαρ­χί­ες, την δυ­να­τό­τη­τα άσκη­σης ιδιω­τι­κού έργου από τους για­τρούς του ΕΣΥ, τις υπο­χρε­ω­τι­κές με­τα­τά­ξεις νο­ση­λευ­τών, την ίδρυ­ση ιδιω­τι­κών κλι­νι­κών, την αύ­ξη­ση του νο­ση­λί­ου (πρώτα 300% και κα­τό­πιν 600%), τα ει­σι­τή­ρια στα εξω­τε­ρι­κά ια­τρεία (1.000 δρχ) και την ει­σα­γω­γή(5.000δρχ), την αύ­ξη­ση της συμ­με­το­χής στα φάρ­μα­κα και την υπο­βάθ­μι­ση του ΕΟΦ και της κρα­τι­κής φαρ­μα­κα­πο­θή­κης και την σύ­να­ψη συμ­βά­σε­ων των τα­μεί­ων με τα ιδιω­τι­κά νο­ση­λευ­τή­ρια και  δια­γνω­στι­κά κέ­ντρα. Οι προ­σλή­ψεις για­τρών πά­γω­σαν και τα μέτρα συ­νο­δεύ­τη­καν με κα­τα­σταλ­τι­κή πο­λι­τι­κή με από­λυ­ση 2.000 συμ­βα­σιού­χων νο­ση­λευ­τών, αθρό­ες με­τα­τά­ξεις και διώ­ξεις, εφό­δους στα νο­σο­κο­μεία για τον έλεγ­χο των εφη­με­ρευό­ντων για­τρών.

Οι ερ­γα­ζό­με­νοι στα νο­σο­κο­μεία συ­γκρού­στη­καν με αυτές τις επι­θέ­σεις όλη την διάρ­κεια της τριε­τί­ας 1990-1993. Οι ερ­γα­ζό­με­νοι στο Αγία Σοφία αντι­με­τώ­πι­σαν την βία των ΜΑΤ μέσα στους δια­δρό­μους του παι­δια­τρι­κού(!) νο­σο­κο­μεί­ου. Στο πλευ­ρό τους βρέ­θη­καν συ­μπα­ρα­στά­τες οι ερ­γα­ζό­με­νοι του Λαϊ­κού που κή­ρυ­ξαν απερ­γία και δια­δή­λω­σαν στην πύλη του Αγ. Σοφία. Το σύν­θη­μα «αυτή η πο­λι­τι­κή δεν είναι της υγεί­ας είναι του χι­λιά­ρι­κου και της τρο­μο­κρα­τί­ας» έγινε το κε­ντρι­κό σύν­θη­μα των δια­δη­λω­τών απερ­γών των νο­σο­κο­μεί­ων

Ο νόμος Πε­πο­νή το 1996 προ­βλέ­πει την ανά­θε­ση της δια­χεί­ρι­σης των νο­σο­κο­μεί­ων σε μά­να­τζερ, την αυ­το­δια­χεί­ρι­ση των νο­σο­κο­μεί­ων που θα χρη­μα­το­δο­τού­νται από σφι­κτούς σφαι­ρι­κούς προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς, με αύ­ξη­ση των νο­ση­λί­ων  και με έντο­κο δα­νει­σμό από τις τρά­πε­ζες και την πώ­λη­ση υπη­ρε­σιών υγεί­ας. Ο νόμος προ­έ­βλε­πε επί­σης την αξιο­λό­γη­ση του κάθε νο­σο­κο­μεί­ου με κρι­τή­ρια «κό­στους-απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας» για να στη­ρί­ξουν τις από­πει­ρες πε­ριο­ρι­σμού της επι­χο­ρή­γη­σης και το κλεί­σι­μο τμη­μά­των και νο­σο­κο­μεί­ων. Ο νόμος Πε­πο­νή δεν ψη­φί­στη­κε κάτω από τις αντι­δρά­σεις με αιχμή την ει­κο­σα­ή­με­ρη απερ­γία των νο­σο­κο­μεια­κών για­τρών της ΕΙΝΑΠ που σύν­δε­σε το αί­τη­μα για νέο μι­σθο­λό­γιο με την απόρ­ρι­ψη του νο­μο­σχε­δί­ου. Η απερ­γία στη­ρί­χτη­κε στην δυ­να­μι­κή των γε­νι­κών συ­νε­λεύ­σε­ων και πήρε μα­χη­τι­κές μορ­φές με απερ­για­κές επι­τρο­πές. Η τότε συν­δι­κα­λι­στι­κή ηγε­σία της ΠΑΣΚΕ, στην ΟΕΝΓΕ και στη ΠΟ­Ε­ΔΗΝ, ήταν από την αρχή ενά­ντια στο αί­τη­μα για από­συρ­ση και μι­λού­σε για τρο­πο­ποι­ή­σεις του νόμου.

Ο νόμος Γεί­το­να 2519/1997 είναι μια ακόμα από­πει­ρα ει­σα­γω­γής της αγο­ραί­ας λο­γι­κής με τον διο­ρι­σμό μά­να­τζερς, τις συγ­χω­νεύ­σεις  νο­σο­κο­μεί­ων, την ει­σα­γω­γή σφαι­ρι­κών προ­ϋ­πο­λο­γι­σμών, των ομοει­δών δια­γνω­στι­κών ομά­δων ασθε­νειών για να γί­νουν πε­ρι­κο­πές σε εξε­τά­σεις και θε­ρα­πεί­ες και τα απο­γευ­μα­τι­νά ια­τρεία. Οι διαρ­κείς απερ­για­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις των για­τρών και των νο­ση­λευ­τών είχαν σαν απο­τέ­λε­σμα να μην εφαρ­μο­στεί νόμος παρά την ψή­φι­ση του. Ο Γεί­το­νας που προ­σπά­θη­σε να πε­ρι­κό­ψει τις εφη­με­ρί­ες, βρέ­θη­κε εκτός υπουρ­γεί­ου μετά τις κι­νη­το­ποι­ή­σεις των νο­σο­κο­μεια­κών για­τρών.

Στη δεύ­τε­ρη τε­τρα­ε­τία της κυ­βέρ­νη­σης  Ση­μί­τη η νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη επί­θε­ση παίρ­νει πιο επι­θε­τι­κές μορ­φές με κυ­ρί­αρ­χη την ιδε­ο­λο­γία και την πο­λι­τι­κή του εκ­συγ­χρο­νι­σμού: οι κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες  και οι ερ­γα­τι­κές κα­τα­κτή­σεις πρέ­πει να θυ­σια­στούν στο όνομα  της ΟΝΕ για την μεί­ω­ση του δη­μό­σιου ελ­λείμ­μα­τος και την αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα της οι­κο­νο­μί­ας.

Στο πλαί­σιο αυτό, ο υπουρ­γός υγεί­ας Α. Πα­πα­δό­που­λος πα­ρου­σιά­ζει τον Ιού­λιο του 2000 το σχέ­διο με­ταρ­ρύθ­μι­σης «Υγεία για τον πο­λί­τη».

Τα βα­σι­κά ση­μεία του σχε­δί­ου ήταν:

α) Η λει­τουρ­γία των νο­σο­κο­μεί­ων σαν επι­χει­ρή­σεις με κα­τάρ­γη­ση των εκ­προ­σώ­πων των ερ­γα­ζο­μέ­νων και της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης και των εκλεγ­μέ­νων επι­στη­μο­νι­κών επι­τρο­πών και τον συ­γκε­ντρω­τι­κό έλεγ­χο από τον μά­να­τζερ και τους διευ­θυ­ντές.

β)Η ίδρυ­ση των Πε­ρι­φε­ρεια­κών Συ­στη­μά­των Υγεί­ας (ΠΕΣΥ) με στόχο την πε­ρι­κο­πή των προ­ϋ­πο­λο­γι­σμών των νο­σο­κο­μεί­ων, την κα­τάρ­γη­ση και συγ­χώ­νευ­ση νο­σο­κο­μεί­ων και κλι­νι­κών, την από­δο­ση στον ιδιω­τι­κό τομέα των υπο­στη­ρι­κτι­κών λει­τουρ­γιών των νο­σο­κο­μεί­ων.

γ) Η δη­μιουρ­γία του Ορ­γα­νι­σμού Δια­χεί­ρι­σης Πόρων Υγεί­ας (ΟΔΙΠΥ), ο οποί­ος συ­γκε­ντρώ­νει τους πό­ρους υγεί­ας των ασφα­λι­στι­κών τα­μεί­ων και θα κάνει συμ­βά­σεις με τον δη­μό­σιο αλλά και τον ιδιω­τι­κό τομέα. Η με­τα­φο­ρά του κό­στους πε­ρί­θαλ­ψης από τον κρα­τι­κό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό στα τα­μεία θα οδη­γού­σε στην επι­βά­ρυν­ση των τα­μεί­ων, την με­τα­φο­ρά πόρων στον ιδιω­τι­κό τομέα, την κα­τη­γο­ριο­ποί­η­ση των ασθε­νών ανά­λο­γα με την σύμ­βα­ση που θα έκανε το τα­μείο τους, αλλά και σε απευ­θεί­ας πλη­ρω­μές όσων δεν είχε συ­νά­ψει σύμ­βα­ση το τα­μείο τους και βέ­βαια των ανα­σφά­λι­στων.

δ) Την ίδρυ­ση απο­γευ­μα­τι­νών ια­τρεί­ων που θα τα λει­τουρ­γούν για­τροί των ανώ­τε­ρων βαθ­μί­δων του ΕΣΥ με απευ­θεί­ας πλη­ρω­μές των ασθε­νών.

ε)Το χτύ­πη­μα στα ερ­γα­σια­κά δι­καιώ­μα­τα με την άρση της μο­νι­μό­τη­τας των νε­ο­προ­σλαμ­βα­νό­με­νων για­τρών, την απο­δέ­σμευ­ση του πτυ­χί­ου από το ερ­γα­σια­κό δι­καί­ω­μα με την κα­θιέ­ρω­ση εξε­τά­σε­ων για την έναρ­ξη ει­δι­κό­τη­τας, τις με­τα­τά­ξεις και με­τα­κι­νή­σεις του προ­σω­πι­κού.

Οι συν­δι­κα­λι­στι­κές ηγε­σί­ες ΠΑ­ΣΚΕ-ΔΑ­ΚΕ κρά­τη­σαν απα­ρά­δε­κτη στάση συμ­φω­νώ­ντας η ΠΟ­Ε­ΔΗΝ με τον θεσμό του μά­να­τζερ, ενώ η ΟΕΝΓΕ δεν έκανε τί­πο­τα για να μην πε­ρά­σει η άρση της μο­νι­μό­τη­τας.

Ο νόμος Πα­πα­δό­που­λου δεν πέ­ρα­σε στο σύ­νο­λό του γιατί αντι­με­τώ­πι­σε έντο­νη κρι­τι­κή και αντι­στά­σεις  στα νο­σο­κο­μεία αλλά και το σα­ρω­τι­κό κύμα των απερ­γιών ενά­ντια στο Ασφα­λι­στι­κό του Γιαν­νί­τση. Οι ερ­γα­ζό­με­νοι στα νο­σο­κο­μεία προ­χώ­ρη­σαν σε μια σειρά απερ­για­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις  που υπο­χρέ­ω­σαν την κυ­βέρ­νη­ση να εξαγ­γεί­λει αύ­ξη­ση του νο­σο­κο­μεια­κού επι­δό­μα­τος (από 15.000 σε 60.000 δρχ. το μήνα).

Επι­πλέ­ον, η με­τα­τρο­πή των δη­μό­σιων νο­σο­κο­μεί­ων σε αντα­γω­νι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις απαι­τού­σε αύ­ξη­ση της επι­χο­ρή­γη­σης τους για αβέ­βαια οι­κο­νο­μι­κά και κοι­νω­νι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα, πι­θα­νή απει­λή για τα επεν­δυ­τι­κά σχέ­δια των ιδιω­τι­κών ομί­λων και έτσι δεν επι­λέ­χτη­κε  η πο­λι­τι­κή του αντα­γω­νι­στι­κού ΕΣΥ, αλλά του μα­ρα­σμού του με ζώνες εμπο­ρευ­μα­το­ποί­η­σης και ελεύ­θε­ρο πεδίο για την κερ­δο­σκο­πία του ιδιω­τι­κού τομέα.

Κάπως έτσι φτά­σα­με στους  διοι­κη­τές των μνη­μο­νί­ων που  έγι­ναν οι ιμά­ντες με­τα­βί­βα­σης των άθλιων πο­λι­τι­κών Λο­βέρ­δου και Γε­ωρ­γιά­δη: με κλεί­σι­μο και συγ­χω­νεύ­σεις νο­σο­κο­μεί­ων, κα­τάρ­γη­ση τμη­μά­των, κλι­νι­κών και κρε­βα­τιών, με δρα­μα­τι­κή μεί­ω­ση της χρη­μα­το­δό­τη­σης για υλικά και φάρ­μα­κα, με πε­ρι­κο­πές σε εφη­με­ρί­ες και υπε­ρω­ρί­ες, χα­ρά­τσια και απο­κλει­σμούς στους ασθε­νείς, ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις υπη­ρε­σιών, διώ­ξεις συν­δι­κα­λι­στι­κών κλπ.

Η σύ­ντο­μη αυτή ανα­δρο­μή μας δεί­χνει ότι ο θε­σμός του μά­να­τζερ-διοι­κη­τή είναι βα­σι­κός  νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος θε­σμός της αγο­ράς,  συμ­βα­τός με την πο­λι­τι­κή της λι­τό­τη­τας, των πε­ρι­κο­πών και των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων και σε καμιά πε­ρί­πτω­ση  συμ­βα­τός με τις αρχές και το πρό­γραμ­μα της ρι­ζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς.

Ερ­γα­τι­κός και κοι­νω­νι­κός έλεγ­χος: η αρι­στε­ρή ρι­ζο­σπα­στι­κή πρό­τα­ση

Δη­μο­κρα­τία στους χώ­ρους δου­λειάς με τον θε­σμο­θε­τη­μέ­νο έλεγ­χο των ερ­γα­ζο­μέ­νων, των συν­δι­κά­των και των φο­ρέ­ων των το­πι­κών κοι­νω­νιών. Κα­τάρ­γη­ση των μά­να­τζερ-διοι­κη­τών και νέα ΔΣ και Υπη­ρε­σια­κά συμ­βού­λια με ανα­βαθ­μι­σμέ­νη συμ­με­το­χή των αι­ρε­τών εκ­προ­σώ­πων, με την κα­θιέ­ρω­ση της γε­νι­κής συ­νέ­λευ­σης σε κάθε τμήμα ή κλι­νι­κή και την τα­κτι­κή συ­νέ­λευ­ση όλου του προ­σω­πι­κού.”, ανα­φέ­ρει η δια­κή­ρυ­ξη του ΜΕΤΑ υγειο­νο­μι­κών για το συ­νέ­δριο της ΠΟ­Ε­ΔΗΝ τον Φλε­βά­ρη του 2015.

“Τα Νο­σο­κο­μεία διοι­κού­νται από τον Πρό­ε­δρο πλή­ρους απα­σχό­λη­σης ο οποί­ος – όπως και ο πρό­ε­δρος ΠΕΣΥ – το­πο­θε­τεί­ται μετά από προ­κή­ρυ­ξη και κρίση επι­τρο­πής ανε­ξάρ­τη­της του Υπουρ­γεί­ου και του κυ­βερ­νώ­ντος κόμ­μα­τος για 3ετή θη­τεία. Το ΔΣ είναι το ανώ­τε­ρο όρ­γα­νο του νο­σο­κο­μεί­ου με 3ετή θη­τεία, είναι επτα­με­λές η εν­νε­α­με­λές και απο­τε­λεί­ται από τον Πρό­ε­δρο, τον αντι­πρό­ε­δρο η υπο­διοι­κη­τή που διο­ρί­ζε­ται από το Υπουρ­γείοκαι 5 – 7 μέλη ( ανά­λο­γα της δυ­να­μι­κό­τη­τας σε κλί­νες του νο­σο­κο­μεί­ου) που είναι ένας εκ­πρό­σω­πος των για­τρών, ένας εκ­πρό­σω­πος των άλλων ερ­γα­ζό­με­νων, και 3 – 5 μέλη της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης ή 3 μέλη της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης και 2 του συλ­λό­γου φίλων του νο­σο­κο­μεί­ου η των εκ­προ­σώ­πων ενώ­σε­ων των ασθε­νών αν υπάρ­χουν. Το ένα η δύο του­λά­χι­στον μέλη της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης θα πρέ­πει να έχουν σχέση με την υγεία.”, ανέ­φε­ρε το ντο­κου­μέ­ντο της πα­νελ­λα­δι­κής συν­διά­σκε­ψης του τμή­μα­τος υγεί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ τον Δε­κέμ­βρη του 2014.

Για την ρι­ζο­σπα­στι­κή αρι­στε­ρά η εκ­δί­ω­ξη των μνη­μο­νια­κών διοι­κη­τών είναι η αρχή για να ξη­λω­θεί ο αυ­ταρ­χι­σμός, η μι­ζέ­ρια, η λα­μο­γιά, για έρθει η δη­μο­κρα­τία στους χώ­ρους δου­λειάς, για να ανα­τρα­πούν οι πε­ρι­κο­πές και οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις με άμεση υλο­ποί­η­ση των 4.500 προ­σλή­ψε­ων.

Και όταν λέμε απο­μά­κρυν­ση των διοι­κη­τών εν­νο­ού­με: α) ΧΩΡΙΣ ούτε ένα ευρώ απο­ζη­μί­ω­ση. β) ΟΛΩΝ των διοι­κη­τών και όχι να πα­ρα­μεί­νουν οι διοι­κή­σεις στα νο­σο­κο­μεία ει­δι­κού κα­θε­στώ­τος που είναι ουκ ολίγα (ΑΧΕΠΑ, Συγ­γρός, Ερυ­θρός, Ασκλη­πιείο, Αγ. Σάβ­βας, Αγλα­ΐα Κυ­ρια­κού, Παμ­μα­κά­ρι­στος, Δρο­μο­καϊ­τιου, Κα­ρα­μαν­δά­νειο Πά­τρας, Σπη­λιο­πού­λειο) και σε Ωνά­σειο και Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου. Τα ει­δι­κά κα­θε­στώ­τα της αμαρ­τω­λής δια­πλο­κής των νο­σο­κο­μεί­ων πρέ­πει να κα­ταρ­γη­θούν και να εντα­χτούν κα­θα­ρά και ολο­κλη­ρω­τι­κά στο ΕΣ. γ)ΤΩΡΑ, με αντι­κα­τά­στα­ση από τους διευ­θυ­ντές ια­τρι­κής υπη­ρε­σί­ας μέχρι να ολο­κλη­ρω­θεί η δια­βού­λευ­ση με τα συν­δι­κά­τα μέσα από γε­νι­κές συ­νε­λεύ­σεις , την το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση και τους κοι­νω­νι­κούς φο­ρείς και για ένα νέο δη­μο­κρα­τι­κό μο­ντέ­λο διοί­κη­σης του ΕΣΥ.

*Μέλος Γ.Σ. ΑΔΕ­ΔΥ- Γραμ­μα­τεί­ας ΜΕΤΑ υγειο­νο­μι­κών

http://rproject.gr/article/me-aformi-ton-agona-ton-ergazomenon-sto-psna-poso-akoma-tha-anehtoyme-ton-thesmo-ton